همانا ، قبول توبه بر خدا ، فقط نسبت به كسانى است كه از روى نادانى بدى مىكنند . امام باقر عليه السلام ، دربارهء آيهء : « فَكُبْكِبُوا فِيها هُمْ وَ الْغاوُونَ » « 1 » ؛ و گمراه‌كنندگان و گمراه‌شدگان ، به دوزخ ، سرنگون مىگردند » ، مىفرمايد : ايشان ، گروهىاند كه عدالت را به زبان مىستايند ؛ ( ولى در عمل ) مخالفت مىكنند و به ستم مىگرايند . از آن جا كه كلينى ، اين روايت را در كتاب فضل علم مىآورد ، روشن است كه مىخواهد نسبت به عالمانى كه در برابر ظلم ، سكوت مىكنند ، يا بر خلاف علم خود عمل مىكنند ، استشهاد كند . جمع‌بندى فصل بنا بر اين ، در اين فصل ، اهل بيت عليهم السلام با شيوه‌هاى مختلف ، از آيات استفاده مىبرند ؛ گاهى آيه را توضيح مىدهند ، گاه آيه را تفسير مىكنند و گاهى تأويل مىبرند و گاه تطبيق مىكنند و گاه با روش بيان مصداق ، به آيه استشهاد مىكنند . هر كدام از اينها ، در تقسيم روايات تفسيرى اهل بيت ( همان گونه كه در آغاز اشاره گرديد ) ، با يك ديگر ، تفاوت دارند و جا داشت كه مؤلّف رساله ، به ذكر آنها بسنده نمىكرد و دربارهء دسته‌بندى آنها سخن مىگفت و يا به هنگام نقل اين روايات ، توصيف و تحليل مىكرد .

--> ( 1 ) . سورهء شعراء ، آيهء 94 .